200.

خیلی برام جالبه این دنیای مجازی حسادتهای مسخره توش بیشتره تا دنیای واقعی.افرادی مثل من که روزانه نویسی میکنن به این نیت که روزمرگی هاشون یه جایی ثبت بشه. و واقعا کاری هم به کاری کسی ندارم.با این که آمار بازدید وبلاگم کم نیست اما خیلی هم برام مهم نیست که چند تا کامنت داشته باشم یا نه.چون خیلی وقتا خودم هم میرم خیلی جاها رو میخونم و نظری به ذهنم نمیاد که بزارم.

اما در کل سعی میکنم خیلی این جا غر غر ننویسم.یا اگه مینویسم رمز دارش میکنم واسه دل خودم.کیه که تو زندگیش مشکل نداشته باشه یا گاهی دلگیر و دلتنگ نشه.اما دوست ندارم این جا انرژی منفی پخش کنم.خیلی از کامنتهایی که بی ادبی ان یا هر چی رو حذف میکنم. حالا یه دوستی اومده واسه پست قبل نوشته "خدا بده شانس....واقعا که" من واقعا منظور این کامنت رو نفهمیدم.آیا واقعا این دوست که وبلاگی هم ظاهرا نداره از این که من یه روز  با انرژی مثبت و خوش داشتم و ثبتش کردم قلقلکش شده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!برام خیلی عجیبه.این جورشو ندیده بودم دیگه.

نمیدونم ولی آدم خیلی خوبه که از خوشی دیگران و احساس خوشبختی اشون لذت ببره.بله کار سختیه.اما ممکنه.بیایید سعی خودمونو بکنیم. و فقط وقتی یکی میاد مینویسه بدبختم و بیچارم .و طلاق  گرفتم وشوهرم کتکم میزنه و پدرم فوت کرد.مامانم سرطان گرفت و بچه ام عمل داره.نیایم 1300 تا کامنت واسش بذاریم.و ای وای بمیرم و چی کار میتونم برات بکنم و از این حرفا.... اگه یه نفر هم همیشه سعی کرد از خوشی هاش بنویسه.از شوهری که عاشقشه از همه چیزهای ایده آلی که داره بیایید باهاش همراه بشیم.بهش تبریک بگیم.....هر چند تو دنیای مجازی باشه.دیگه تو دنیای واقعی که جای خود داره.

کلا ما ملتی هستیم که خیلی خوب بلدیم تو مصیبت و عزاداری همراه همدیگه باشیم  که البته این خیلی خوبه.اما وقت شادی و عروسی که میشه آنقدر پشت سر هم حرف میزنیم چه بعد از مراسم شادی چه قبل از اون.فک کنم باید رو این قضیه فک کنیم .من خودمم هم جزو این ملتم البته و باید حداقل سعی کنم به فرزندم این فرهنگ رو یاد بدم که عزیز دلم تو شادی دیگران سهیم شو و از شاد بودن  و خوشبخت بودنشون لذت ببر. .....

/ 0 نظر / 3 بازدید